2007/Apr/03

Mind





http://www.splutphoto.com/100%20Shot%20Browser/images/Broken%20Glass.jpg








ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองเป็นอะไรไป



ไม่รู้ว่าเหงา เศร้า หรือโดดเดี่ยว?



ทว่าแม้จะไม่รู้อะไรเลย ..ความอุ่นร้อนของธารน้ำสายเล็กๆจากดวงตาก็ยังคงกรีดเฉือนจนปวดแปลบไปทั้งร่าง



จากปลายนิ้วสู่ปลายนิ้ว


สูงขึ้น... สูงขึ้น



ล่วงล้ำเข้าสู่ภายใน

...แล้ว

ค่อยดิ่งลง





ก็รู้นะว่าเป็นคนที่ไม่เอาไหน
มันไม่ใช่..การเป็นสิ่งนั้นเพราะเราคิดว่าเราเป็น

แต่ที่เป็นแบบนี้ ก็เพราะไม่ทำมันให้เป็นรูปร่างที่ต่างจากเดิมต่างหาก





อาจจะผิดก็ได้
อาจไม่มีใครเข้าใจเลยก็ได้
แต่.. ความคิดนี้ก็ยังคงอยู่



ก็เหมือนกับดินน้ำมันที่ ถึงแม้จะผิดรูปไป หลอมละลายไป แต่ก็ยังมีองค์ประกอบส่วนหนึ่งส่วนใด ที่ยังบ่งบอกว่าเดิมทีนั้น

มันคือใคร..







จิตใจคนเรานั้นก็เหมือนกับแก้ว

ขนาดต่าง
บรรจุน้ำในปริมาณที่ต่าง
บิดเบี้ยวไปยังองศา ..แตกต่างกัน



แล้วทำไมสังคมจึงต้องพยายามทำให้คิดว่าคนนั้น คนนี้ทนได้ แล้วใยเราจึงทนไม่ได้



ลำบาก เหนื่อยยาก จนตรอก แต่เขาไม่ท้อถอย


ดังนั้นฉันจึงต้องต่อสู้หรือ?






ในเมื่อแต่ละคนไม่ได้มีช่องว่างที่ซ้อนทับกันและกันได้พอดี ..ไม่ได้มีขีดรองรับความรู้สึกใดก็ตาม ..ที่เท่ากันเสียหน่อย แล้วทำไม?






ด้วยเหตุนี้จึงได้แต่สงสัย

การที่เราทำสิ่งต่างๆและหาเหตุผลดีๆร้อยแปดพันประการให้กับการกระทำของตนนั้น

..เพียงเพื่อให้มีชีวิตรอดอยู่ในโลกนี้งั้นหรือ ..ในโลกที่สังคม และตัวเราเองเป็นเช่นนี้




เราทำเช่นนี้แล้วมีความสุข ..ทำแล้วความสุขจะโบยบินมาอยู่ข้างเราหรือ?





ก็ยังไม่รู้เหมือนกันว่า จะตามหา หรือค้นพบความสุขได้ที่ไหน










คิด ... คิด.... คิด



เมื่อคิดได้ รู้สึก นึกถึง

แสงสว่าง ที่เรืองรองนั้น

น้ำจึงค่อยระเหยหาย



แต่แล้วมันก็จางไป

..น้ำจึงยังคงปริ่มเต็ม..ที่ขอบแก้ว





ดังนั้นจึงรู้ว่าธารน้ำใสจากตานั้น มาจากน้ำที่เอ่อล้นขึ้นมาเหล่านี้








เดิมทีแค่คิดว่าตัวเองเหงาหงอย ซึมเซื่องไปตามเรื่อง ..ซึ่งสิ่งเหล่านี้ ..มันก็แสนธรรมดา



แต่ต่อมา ..กลับพบว่ามันไม่ใช่




ไม่ใช่ว่าน้ำนั้นมากเหลือทนสำหรับคนอื่น

คงผิดที่แก้วของฉันเอง...


มันว่างเปล่า
เล็กแคบเกินไป






ด้วยเหตุนี้
แม้น้ำเพียงน้อยนิด ..แม้เพียงอณูของหยดน้ำก็คงทำให้มันเป็นแก้วที่มีน้ำทะลักล้นได้







แต่แปลกนะที่รู้สึกว่าแก้วใบนี้ก็มีด้านที่เป็นรูโหว่เพราะแรงกระแทกของน้ำนั้น


คงจะเป็นด้านที่รองรับ"น้ำสดสวยที่มีกลิ่นยวนเย้าที่สุด"นั่นเอง


เพราะแบบนี้ ในแก้วใบนี้จึงไม่มี"มัน" งั้นหรือ ..ไม่ว่าใครจะเติมลงไปมากมายเท่าไรก็ตาม




สุดท้ายแก้วใบนี้ก็ยังคงปริ่มเต็มด้วยน้ำ แม้มันจะเว้าแหว่งเพียงใดก็ตาม













ความจริงแล้วความรู้สึกต่างๆที่บรรจุอยู่ในแก้วใบนี้นั้นมันประหลาดนะ ..ไม่ได้ประหลาดเพราะแปลกแยกไปจากคนอื่น


แต่เพราะมันต่อต้านตัวมันเอง









คงใกล้ถึงเวลาของ"สิ่งนั้น"แล้วสินะ แก้วใบนี้...
















edit @ 2007/04/03 21:35:24
edit @ 2007/04/03 21:55:03